26/03/2015

Verloren idealen in Lemele

13 maart was de prijsuitreiking van het project ‘Ruimte voor Ruimdenkers’ [1]. Plannen van jonge ontwerpers voor de leegstand in Overijssel, daar ging het om. Het winnende idee was dat van een natuurbegraafplaats in het leegstaande fort Fortmond in Olst Wijhe. Het is een mooi plan. Toch werd ik het meest geraakt door het idee dat tweede werd: Eindeloos in Lemele [2].

 

De kern: neem een mooie plek in de natuur waar nu oude gebouwen staan. Maak daar een nieuw dorpje van, met kleine huisjes voor één of twee personen die daar wonen en werken. De lichte huisjes, op palen, met prachtig uitzicht, staan rondom een dorpserf. Daar kunnen bewoners, als ze daar zin in hebben, in de gemeenschappelijke ruimte praten, eten en feesten.

 

De bedenkers presenteerden mijn jeugddroom. Avondenlang fantaseerde ik hoe ik mij als filosoof zou terugtrekken in de woestenij, en ’s avonds met gelijkgestemden de ideeën van de dag zou bespreken. Voldoende ruimte voor originaliteit, en tegelijk het contact om de tere gedachten te toetsen: dat was het ideaal.  In ons nieuwe Walden zouden we de wereldproblemen oplossen, dat was zeker.

 

Ik voelde mij enigszins betrapt. Een jeugddroom die ik verloochend had werd zomaar door twee jonge mensen op het toneel gepresenteerd. Zij toonden wat ik had kunnen zijn. Onbekommerd vertelden ze hoe zij met ´Eindeloos in Lemele´ de stad naar het platteland haalden, zoals de stad het platteland binnenhaalt met de stadslandbouw. Nederland als stadland landstad, ditmaal gematerialiseerd in Lemele.
In de pauze meldde ik mijn interesse voor één van de huisjes, maar dan over drie jaar –  als mijn kinderen de deur uit zijn. De reactie was voorzichtig: ‘Meneer, we mikken meer op die kinderen…’.

 

Een tweede kans krijgen we niet in het leven… Maar een prachtidee blijft het.

 

Voetnoten:

  1. http://www.ruimtevoorruimdenkers.nl/default.aspx
  2. Zie http://eindeloos.strikingly.com/